Jan
Kayınpederim değil babam..
Posted in Özel günler | 16 Comments »
Ne kadar sıradan bir pazar günüydü bugün. AkÅŸam oldu pazar pazar mesai yapan eÅŸim geldi maç izlemeye baÅŸladı bile.. Sonra iÅŸte Ankara’dan arayan olunca son zamanlarda hep bir heyecanla açtığım o telefon çaldı. EÅŸimin kuzeniydi beni arayan. Kayınpederimin kötüleÅŸtiÄŸini ve eÅŸime ulaÅŸamadığını söyledi. Verdim telefonu eÅŸime ve 5 dk sonra da aldık o en acı haberi.. Kayınpederimi kaybetmiÅŸiz. Ne basit deÄŸil mi söylemesi.. kaybetmiÅŸiz.. vefat etmiÅŸ.. vs.
Ben hiç ama hiç güçlü biri değilim. 7 kat el olsa ona da üzülürüm oturur ağlarım çok elimden ağlamakla birşey gelecekmiş gibi. Bu sefer 7 kat el değil kayınpederim ama aslında kayınpederim değil babam hatta babacım dediğim babamın beklenen kötü haberiydi..
Yılbaşında hadi hazır bu sene haftasonuna gelmiÅŸ ,atlayalım Ankara’ya gidelim hepbirlikte kutlayalım dedik. Gittik gördük. Kötüydü evet ama ben hiç kabullenemedim. MeÄŸer son görüşümmüş onu..Oksijen için makineye baÄŸlı olmasına alışmıştık ama ayaÄŸa kalkamaması hatta yataktan doÄŸrulamamasına da alışmıştık da artık konuÅŸmaya hiç gücünün yetememesine,bulunduÄŸu durumu kabullenememenin verdiÄŸi üzüntüyü gelen bir tanıdık doktora o gücünün yettiÄŸi son haliyle anlatmaya çalışırkenki kulak misafiri olduÄŸum haline alışamamıştım. Aslında kabul etmek istemyordum hiçbirÅŸeyi. Hep ümit ediyor insan belki bir mucize olur diye, olmayacağını bile bile ama ya olursa?? OlmuyormuÅŸ kimseye olmadığı gibi..
2011e veda edip 2012ye girdiÄŸimizde yanına gidip “çok güzel hep birlikte olacağımız bir yıl olsun babacım bu yıl” dedim ama bu yıl bizi terk edip gideceÄŸini bile bile boÄŸazım düğüm düğüm ola ola en içten ÅŸekilde bunu diledim. Tek dileÄŸim buydu bu seneden aslında ne yalan söyliyim. SaÄŸlık!!! Kimin eceli ne zamandır Allah bilir ama kapı gibi adamın göz göre göre eriyip bitmesini de görmek…Alıştırmaya çalışıp kendimizi, bekliyorduk bu acı haberi.
***
 Eşim sayesinde sizin ailenize katıldığım için öyle mutlu ve gururluyumki. İyiki sizi tanıdım, iyiki çok kısa da olsa birlikte zaman geçirdik, iyi kötü , acı tatlı günlerimiz oldu. Çok güldük çok eğlendik. Kişiliğinizle öyle güzel örnek oldunuz ki hayatımın sonuna kadar sizi sevgiyle anacağım babacım.
Oğlunuz hastalığınızı öğrendiğimiz son 2,5 senedir çocuğumuz olsun ve siz görün diye o kadar çok çocuk istiyordu ki ben ne yazıkki bu sene ikna olabildim. Neyseki karar verdikten hemen sonra güzel haberi aldık da bizi üzmedi. Size torununuzun olacağının haberini verebildik diye şimdi biraz olsun avunacağız belki ama keşke sizin gibi eşsiz bir dedeyi tanıyabilseydi torununuz, sizinle büyüyebilseydi. Sağlıkla doğsun ona hep fotoğraflarınızı gösterip sizi anlatacağım. Sizinle yaşamasa bile sizi yaşamış kadar iyi bilecek.
31.08.2011.. Hep birlikte çekilmiş son birkaç fotodan bir tanesi. Biz aylardır o sofraya siz olmadan yarım olarak oturmaya başlamıştık ama ya şimdi gerçekten siz yokken biz nasıl birada olacağız? Acılardan kurtuldunuz diye biz de teselli bulacağız ama her ölüm vakti gibi bu da erken değil miydi? Hep iyileri mi Allah yanına erken alır da en kötü insanlar yaşamaya devam edip pisliklerine devam edebilir? Sizle daha neler yapacaktık.. Ben sizi çok geç tanıdım ve bu geçen 5 sene bana hiç ama hiç yetmedi. Keşke aynı şehirde olabilseydik ama iyiki de her bayram ve tatil fırsatında koşup yanınıza gelmişiz. Çok güzel hatıralarımız fotoğraflarımız olmuş.
Ben sizi gerçekten çok sevdim babacım. Nur içinde yatın, mekanınız cennet olsun.. Tüm dualarım sizinle..
O kadar spor döneminden sonra aylardır hareketsizim..












