*Bng.U*

Ne kadar sıradan bir pazar günüydü bugün. AkÅŸam oldu pazar pazar mesai yapan eÅŸim geldi maç izlemeye baÅŸladı bile.. Sonra iÅŸte Ankara’dan arayan olunca son zamanlarda hep bir heyecanla açtığım o telefon çaldı. EÅŸimin kuzeniydi beni arayan. Kayınpederimin kötüleÅŸtiÄŸini ve eÅŸime ulaÅŸamadığını söyledi. Verdim telefonu eÅŸime ve 5 dk sonra da aldık o en acı haberi.. Kayınpederimi kaybetmiÅŸiz. Ne basit deÄŸil mi söylemesi.. kaybetmiÅŸiz.. vefat etmiÅŸ.. vs.

Ben hiç ama hiç güçlü biri değilim. 7 kat el olsa ona da üzülürüm oturur ağlarım çok elimden ağlamakla birşey gelecekmiş gibi. Bu sefer 7 kat el değil kayınpederim ama aslında kayınpederim değil babam hatta babacım dediğim babamın beklenen kötü haberiydi..

Yılbaşında hadi hazır bu sene haftasonuna gelmiÅŸ ,atlayalım Ankara’ya gidelim hepbirlikte kutlayalım dedik. Gittik gördük. Kötüydü evet ama ben hiç kabullenemedim. MeÄŸer son görüşümmüş onu..Oksijen için makineye baÄŸlı olmasına alışmıştık ama ayaÄŸa kalkamaması hatta yataktan doÄŸrulamamasına da alışmıştık da artık konuÅŸmaya hiç gücünün yetememesine,bulunduÄŸu durumu kabullenememenin verdiÄŸi üzüntüyü gelen bir tanıdık doktora o gücünün yettiÄŸi son haliyle anlatmaya çalışırkenki kulak misafiri olduÄŸum haline alışamamıştım. Aslında kabul etmek istemyordum hiçbirÅŸeyi. Hep ümit ediyor insan belki bir mucize olur diye, olmayacağını bile bile ama ya olursa?? OlmuyormuÅŸ kimseye olmadığı gibi..

2011e veda edip 2012ye girdiÄŸimizde yanına gidip “çok güzel hep birlikte olacağımız bir yıl olsun babacım bu yıl” dedim ama bu yıl bizi terk edip gideceÄŸini bile bile boÄŸazım düğüm düğüm ola ola en içten ÅŸekilde bunu diledim. Tek dileÄŸim buydu bu seneden aslında ne yalan söyliyim. SaÄŸlık!!! Kimin eceli ne zamandır Allah bilir ama kapı gibi adamın göz göre göre eriyip bitmesini de görmek…Alıştırmaya çalışıp kendimizi, bekliyorduk bu acı haberi.

***

 Eşim sayesinde sizin ailenize katıldığım için öyle mutlu ve gururluyumki. İyiki sizi tanıdım, iyiki çok kısa da olsa birlikte zaman geçirdik, iyi kötü , acı tatlı günlerimiz oldu. Çok güldük çok eğlendik. Kişiliğinizle öyle güzel örnek oldunuz ki hayatımın sonuna kadar sizi sevgiyle anacağım babacım.

Oğlunuz hastalığınızı öğrendiğimiz son 2,5 senedir çocuğumuz olsun ve siz görün diye o kadar çok çocuk istiyordu ki ben ne yazıkki bu sene ikna olabildim. Neyseki karar verdikten hemen sonra güzel haberi aldık da bizi üzmedi. Size torununuzun olacağının haberini verebildik diye şimdi biraz olsun avunacağız belki ama keşke sizin gibi eşsiz bir dedeyi tanıyabilseydi torununuz, sizinle büyüyebilseydi. Sağlıkla doğsun ona hep fotoğraflarınızı gösterip sizi anlatacağım. Sizinle yaşamasa bile sizi yaşamış kadar iyi bilecek.

31.08.2011.. Hep birlikte çekilmiş son birkaç fotodan bir tanesi. Biz aylardır o sofraya siz olmadan yarım olarak oturmaya başlamıştık ama ya şimdi gerçekten siz yokken biz nasıl birada olacağız? Acılardan kurtuldunuz diye biz de teselli bulacağız ama her ölüm vakti gibi bu da erken değil miydi? Hep iyileri mi Allah yanına erken alır da en kötü insanlar yaşamaya devam edip pisliklerine devam edebilir? Sizle daha neler yapacaktık.. Ben sizi çok geç tanıdım ve bu geçen 5 sene bana hiç ama hiç yetmedi. Keşke aynı şehirde olabilseydik ama iyiki de her bayram ve tatil fırsatında koşup yanınıza gelmişiz. Çok güzel hatıralarımız fotoğraflarımız olmuş.

Ben sizi gerçekten çok sevdim babacım. Nur içinde yatın, mekanınız cennet olsun.. Tüm dualarım sizinle..

O kadar spor döneminden sonra aylardır hareketsizim..

Tüm gün iş yerinde oturuyorum akşam eve geldiğimde ise bulantılar kusma vs derken bir de uyku durumu kendimi yemek üzerine uyur buluyorum.

Artık hareket etmem lazım hatta geç bile kaldım mı acaba bilemiyorum.

Yürümek istiyorum belki biraz daha kendime gelirim:)

Geçen hafta bir arkadaşım benim sürekli negatif olmam, kötü ÅŸeyleri düşünmemden dolayı baÅŸka bir arkadaşından duyduÄŸu Aykut OÄŸut’un kitabı “Evrenden torpilim var”‘ı önerdi. Ben de nasıl bir kitaptır diye bakarken idefixten verdim pazar günü sipariÅŸimi. Bugün de kitap elime ulaÅŸtı.

Henüz okumaya baÅŸlamadım ama bu akÅŸam okuyacağım.2011 yılında aldığım hemen hemen her kitabı yarım bıraktım. Kendime o kadar kızgınım ki bu konuda bu nedenle 2012de bol bol okumaya niyetim var. Umarım istediÄŸim gibi de olur hem bu kitapta da “istemek olmanın yarısıdır” demiyor mu

BaÅŸlayalım bakalım…

Madem bu sene başından itibaren yazmaya başladım. Aynen de devam edeyim ve beklenen postu yazayım o halde.

Tabiki de beklenen ve tahmin edilen haber bebek haberi.

Evet ben hamileyim. Bunu böyle söylemek çok garip hissettiriyor hala bana ve karnım çıkmaya başlasa da biliyorum ki bebeğimi kucaklamadan ben içinde bulunduğum durumu anlamayacağım:)

Ekim ayında hadi artık bebeğimiz olsun dedik çok şükür ki 1 kasımda hamile olduğumu öğrendik.

Beni üzmeden bizi mutly ettiği için şimdiden bebikime teşekkürü bir borç bilirim:)

Herkes için süreç değişiktir farklıdır eminim ama ben de neler hissettim neler yaşadım anlatmak istiyorum.

BebeÄŸim olsun istiyorum ama hamilelikten çok korkuyorum derdim ve galiba hala da diyorum bu nedenle hamile olduÄŸumu öğrenicem diye panik içindeydim. Evdeki testte sonuca bakamam diye eÅŸime söylediÄŸimde kendisi testin başında ikinci çizginin çıkmasını bekliyordu. Ben de endiÅŸeli ama sanki sonucu merak etmiyormuÅŸum gibi farklı bir odada oturdum. Taaki eÅŸim piÅŸmiÅŸ kelle gibi gülüp yanıma gelip “ikinci çizgi var ama silik” diyene kadar!!! O an başıma gelenin ne olduÄŸunu bilmekle birlikte yok yok deÄŸildir demek istedim. Hem sevin hem ÅŸaÅŸkınlık hem de korkudan aslında tüm duyguların karışımıyla baÅŸladım aÄŸlamaya:) Evet hem de hüngür hüngür aÄŸladım:) N’apçam ben ÅŸimdi diye kara kara düşündüm:) Gören de kaza ile hamile kaldığımı sanardı:)

Nisan ayında doğum sigortamı yaptırırken 2012 nisana kadar vaktim var gibi düşünüyordum  ama kayınpederimin de durumunu düşünüp artık ertelememizin bir anlamı olmadığına karar verdik. İyi ki de öyle yapmışız. Bizim ona verdiğimiz haber onun bu kötü döneminde yüzünü gülümsetti. Umarım torununu da görebilir bu en büyük dileğimiz.

A.jkım hemen herkese söylemeyiz öğrendiÄŸimizde diyordu ki daha ikinci çizgi netleÅŸmeden telefona sarılıp “bengü hamile!!!” diye tüm sülaleye haber vermeye baÅŸlamıştı:) Ben de o sırada hala aÄŸlıyordum ÅŸimdi ise gülüyorum o hallerime.

Hemen hastaneye gidip kan testi yaptırdık. Hatta akşam saat 22:00 olmasına rağmen muayene de oldum. Öğrendiğimizde 5 haftalık hamileymişim.

Daha sonraki haftalarda kalp atışını dinlemeye gittiÄŸimizde daha ÅŸaşırtıcı bir haber aldık. Dr bebeÄŸimizin kalp atışını dinlettirdi heyecanla ve o duygu yoÄŸunluÄŸu ile gözlerimden yaÅŸlar süzülürken Dr “ailede ikiz var mı?” diye sorduÄŸunda beynimden vurulmuÅŸa döndüm. Bende yok ama eÅŸimin dedesinde varmış dedim.. Bu kez ikiz haberiyle 2. kez aÄŸlamaya baÅŸladım. Anlayacağınız ben aÄŸlaya aÄŸlaya baÅŸladım bu hamileliÄŸe

İşte bu fotografta aynı kese içinde 2 kalp atışını duyduğumuz ikizler var. Anneannem bendeki ikiz haberinden sonra ailemizde ikiz olduğunu, kendisinin de ikiz bebekleri olduğunu ancak yaşamadığını annem ve teyzemlere itiraf etti. İyiki önceden genlerimde ikizlik olduğunu öğrenmemişim. İyice korkardım. Doktorum 2. bebeğin diğerine göre çok küçük olduğunu bu nedenle büyümeyebileceğini 10 gün sonra tekrar kontrole gelmemizi istedi. Biz de 15 gün sonraya randevuzu aldık.

15 günlük süre sanki aylar geçmiş gibi uzadı bana. Hem büyümemesini düşünüyor hem de iki kalp atışını duyduğum için kendimi ikinci bebek fikrine alıştırmaya çalıştım. İnternette ikiz annelerin hikayelerini okudum. İkiz gebelik hakkında bilgiler hem kitaplardan hem de netten okudum. Riskli olabildiğini, erken doğum ve prematüre bebek olabileceğini okudukça moralim bozuluyordu. Yine de ne güzel bir seferde iki bebek tekrar hamile kalmadan iki bebeğim olacak diye alıştırıyordum kendimi.

15 gün geldi çattı ve heyecanla gittik kontrole. Doktorumuzun dediği gibi ikinci bebek büyümemiş tek bebek kalmıştı. O an biliyorum çok günah ama sevindim. Ben hamilelikten, doğumdan o kadar çok korkuyorum ki tek bebek fikrine zor alışıyorken iki bebek beni şaşkına çevirmiş ve hatta depresyona girmiştim. 3 ay riskli diye dikkatli hareket ediyorken iki bebek fikri daha çok hareketlerimi kontrol etmeme açıkçası robota dönmeme neden olmuştu. O yüzden tek bebek haberinden sonra kontrol çıkışı eşime hadi spora devam edelim demeye başladım.

Geçen hafta ikili testimize girdik. bu haftasonu da sonuçlarımızı kendi doktoruma göstereceğiz ve bebeğizi de göreceğiz.

Hamilelik merak ve beklemekle geçiyor. Evde ultrason olsa sürekli içeride bebik ne yapıyor diye durmadan bakmak isterdim. Çünkü hamileliğimi erken öğrendiğim için daha ortada kese bile yoktu, sonra kese sonra küçücük bir kalp ve sonraki kontrollerde daha bebeğe benzeyen birşey gördükçe daha da meraklanıyor ve alışıyorum.

Bir de benim hamileliÄŸimde garip birÅŸekilde mide bulantılarım akÅŸam 17:00de bir baÅŸlıyor eve geldiÄŸimde hat safhaya varıp ne yazıkki kustuÄŸum oluyor ve gece yatana kadar sürünüyorum. Tek avuntum mide bulantımın iÅŸ yerinde deÄŸil eve geldiÄŸimde tavan yapması. Normal insan midesi bulanınca yemek yiyemez ya ben tüm bulantılarımı yemek yiyerek bastırdığım için ÅŸu an hamilelik göbeÄŸinin 5 katı kilodan dolayı göbeÄŸim var. Diyetisyenimin söylediÄŸi kilonun çok üzerinde kilo aldım. Çünkü akÅŸamları mide bulantısı üzerine yeme ve uyuma ÅŸeklinde geçip sıfır hareket ettiÄŸim için tam bir duba oldum!  DoÄŸumdan sonra kiloyu veririm bir ÅŸekilde diye endiÅŸelenmiyorum ama ÅŸekerim sınırda çıktı bu nedenle çok dikkat etmem gerekiyormuÅŸ. Åžeker yüklemesinde de sorun olmaması için beslenme listemde ÅŸekerin Åž’si yok ama ne yazıkki uyamıyorum arada kaçamak yapıyorum:( Bulantılar azaldıkça umuyorum ki yediklerim de düzelecek!

İşte bendeki haberler böyle. Umarım herşey yolunda gider ve yaza bebeğimiza kavuşuruz..

Artık sık sık yazmaya niyetim olduğuna göre bebekle ilgili hatta belki de daha çok bebek ile ilgili postlar blogda yer alabilir.. Şimdiden uyarıyorum:)

Ve bebek isteyen herkes inşallah en doğru zamanda sağlıkla güzel haberi alır!

Herkese çok güzel bir yıl diliyorum..

Tüm dileklerimizin gerçek olduğu, sağlıklı, huzurlu mutlu güzel bir yıl olsun:)

Senenin başından yazılan bir post belki devamını getirir

Sevgiler
Bengu

Evet bugün benim doğum günümdü.  29 yaşıma girdim. 29 yaşımda hayatımın süpriz haberini aldım. Yazıcam yazıcam diyorum az daha bana zaman ondan sonra güzel bir post yazmayı bekliyorum ben de..

Sağlık durumları kayınpederimle ilgili ve değişen birşey yok bu ara.. Kanserle savaşıyoruz ve güzel şeyler olması için dua ediyoruz. Ben inanıyorum o iyi olacak en son aşamada olsa bile. İyi düşünelim iyi olsun. Onu çok seviyorum!!!

Fotoğraftaki pastalar doğum günü pastalarımdı. Çok şanslıyımki bu iki cici pastayı güzel dileklerle üfleyebildim.

Smiley olmazsa olmazdı

Seneye 30 yaş doğum günüme özel bir kutlama yapmayı diliyorum derken dileklerimin gerçek olmasını da ayrıca diliyorum:)

Ben 29 yaşıma 1 gün kala bir kez daha büyüdüm!

Anlatmak istediğim çok şey var ama yazamıyorum. Bu aralar hem süper haberler alıyoruz hem de üzücü. Anlıycağınız karmakarışık duygular içindeyiz.

Hayatımızdaki en büyük sevincimizi doyasıya yaşayamadan üzerimizdeki karabulutları yok etmeye çalışıyoruz.  Yine yeniden sağlık olsun diyoruz. Herşeye rağmen sağlık olsun ki herşey güzel olur diyoruz.

Güzel haberleri de paylaşacağım inşallah ama az daha sabır. Hele şu karabulutları biraz dağıtayım da o zaman dönücem geri..

Biberlerimi astım,blogda renk olsun diye de ekledim buraya:)

Burada bahsettiğim biberlerim büyüdü de mahsül zamanı geldi bile:) 4 aydır biberlerin çıkmasını büyümesini ve en sonunda da kızarmalarını bekliyordum. Sonunda bu akşam yemeğinde koparıp tadına baktık biberlerin. Kırmızı olanlar süper şekilde acı. Yeşilleri rahatça yiyebiliyoruz ve ben tabiki de hepsinin kızarmasından sonra toplayacağım. Hatta ipe dizip kurutsam tam süper olur:) Sabırsızlıkla önümüzdeki sene bu kez fidandan yetiştireceğim cherry domates ve yeniden biberler için sabırsızlanıyorum:) Tohumdan yetiştirmek çok keyifli, her gün sulamak bakmak ve sabırla ürün vermesini beklemek, sıfırdat yetiştirmek harika ama çok zaman alıyor yahu:) Tüm yaz bugünü bekledim mesela.. Kışa giricez ancak tadına baktım biberlerimin:)

Bahçem olsa kesin sürekli ekip biçerdim. Bu nedenle evde bir sürü salon bitkisi de var. Hepsine her sabah bakmak. Güneş için ayarlama yapmak suyunu kontrol etmek, toprağını havalandırmak ..vs keyif veriyor. İleride çiçekleriyle konuşanlardan olursam çok da şaşmamak lazım. Onlara ne kadar ilgi gösterirseniz o kadar karşılığını alıyorsunuz..

Uzun süredir evde dekorasyon olarak kullandığımız hediye olarak bize gelen minik nargileyi bu pazar can sıkıntısından deneme fırsatı yakaladık. Tütünü, kömürü herbişeyi vardı ama dolap içinde öylee yıllanmayı bekliyordu hatta yıllanmıştı.

Dışarda hazır olarak önümüze gelen nargileyi evde nasıl hazırlayacaktık ki? Neyse google saolsun herşeyi ile hazırladık ve başladık tüttürmeye. Şeftali yerine kavunlu veya elmalı tütünü tercih ederdim ya neyse o da bir dahakine..

Biz kendi çapımızda balkonumuzda nargile keyfi yaptık. Zararlıdır falan ama arada da keyif verir.

Bakalım bi dahaline nargilemizi ne zaman tüttüreceğiz